Δευτέρα 4 Νοεμβρίου 2013
Παρασκευή 1 Νοεμβρίου 2013
Συνέδριο Βιέννης
Το συγκεκριμένο συνέδριο ήταν καθοριστικής σημασίας για την διαμόρφωση του γεωπολιτικού χάρτη της Ευρώπης κατά τον 19ο αιώνα. Οι μεγάλες δυνάμεις που συμμετείχαν, η Αγγλία, η Πρωσία, η Αυστρία, η Ρωσία αλλά και ηττημένη Γαλλία είχαν ως στόχο την εξυπηρέτηση των γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων τους. Οι εργασίες του συνέδριο ξεκίνησαν στις 19 Σεπτεμβρίου 1814 υπό την προεδρία του Αυστριακού πολιτικού Μέτερνιχ. Συμμετείχαν ο τσάρος της Ρωσίας και οι βασιλείς Πρωσίας, Βαυαρίας, όπως και αρχηγοί των αντιπροσωπειών των μεγάλων δυνάμεων. Στο συνέδριο στη ρωσική αντιπροσωπεία που συνόδευε τον τσάρο Αλέξανδρο συμμετείχε και ο Ιωάννης Καποδίστριας. Σε κάποια φάση των εργασιών του συνεδρίου θεώρησε ότι ήταν η στιγμή να θέσει το ζήτημα των Ελλήνων που παρέμεναν υπό τον τουρκικό ζυγό. Ζήτησε απο τον αυτοκράτορα Αλέξανδρο να αναλάβει την πρόνοια υπέρ των Ελλήνων, προσθέτοντας μεταξύ άλλων ότι οι Έλληνες μετά το Θεό θεωρούν προστάτη τους μόνο την ομόθρησκη Ρωσία..
Ιερή Συμμαχία
Η ανάγκη για παλινόρθωση των παλιών καθεστώτων δημιούργησε την Ιερή Συμμαχία (Σεπτέμβριος 1815) ως μορφή αντιδραστικής δύναμης για κάθε επανάσταση που θα έθιγε τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων της εποχής. Συντάχθηκε απο τους αυτοκράτορες Ρωσίας, Αυστρίας και Πρωσίας και προσυπογράφθηκε απο όλους τους ηγεμόνες της Ευρώπης.
Μέτερνιχ
Ήταν ο δημιουργός της Ιερής Συμμαχίας και πολέμιος κάθε φιλελεύθερης διάθεσης. Υπήρξε ο κύριος εκφραστής της "διεθνούς μονιμότητας" και της "ισορροπίας της ισχύος". Ο Μετερνιχ είναι γεγονός πως είχε αναπτύξει ένα πολιτικόκοινωνικό πρότυπο που υποστήριζε με πάθος απο το οποίο, όμως, έλειπε η διορατικότητα επί των συγχρόνων συνθηκών της εποχής του. Ονειρευόταν να ιδρύσει μια ομοσπονδία αυτοκρατόρων και βασιλέων, οι οποίοι κατά τις αντιλήψεις του ήταν οι φορείς της θείας επιταγής προς ρύθμιση των τυχών των λαών της Ευρώπης. Προσπάθησε να εμφυσήσει αυτό το πνεύμα ως πολιτική αναγκαιότητα σε όλα τα διεθνή συνέδρια που συμμετείχε, καθώς και στο συνέδριο του Λάυμπαχ το 1821. Στο τελευταίο μόλις ενημερώθηκε για την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης ταράχτηκε βλέποντας τις θεωρίες του περί της "μονιμότητας" να χάνουν έδαφος αποδοχής τους απο τους λαούς που επιθυμούσαν την αυτοδιάθεση τους. ήταν και ο κύριος λόγος που κατέστησε τον σπουδαίο αυτό διπλωμάτη παροιμιώδη μισέλληνα και τον έθεσε σε αντιπαράθεση με τον πολιτισμένο κόσμο της εποχής του. Έσπευσε να καταπνίξει την όποια εκδήλωση φιλελευθερισμού των Ελλήνων, πείθοντας και τον τσάρο να αποκηρύξει τον Αλέξανδρο Υψηλάντη.
Συνέδριο Λάυμπαχ
Οι ηγεμόνες της Ευρώπης αποφάσισαν να συνέλθουν στην πόλη Λάυμπαχ για να ασχοληθούν με την καταστολή των εξεγέρσεων στην Ιταλική και στην Ιβηρική χερσόνησο. Η αρνητική αντιμετώπιση των επαναστατικών κινημάτων συνδέεται με την αρχή της "μονιμότητας" ,που είχε επικρατήσει στο διπλωματικό πεδίο από το 1815. Το συνέδριο ξεκίνησε στις 26 Ιανουαρίου 1821 με την παρουσία του αυτοκράτορα της Ρωσίας, συνοδευόμενου από τον υπουργό εξωτερικών του Ιωάννη Καποδίστρια, του αυτοκράτορα της Αυστρίας με την παρουσία και του Μέτερνιχ, ενώ η Πρωσία και η Γαλλία εκπροσωπούνταν με πληρεξούσιους. Κατά την λήξη του συνεδρίου εκδόθηκε η διακοίνωση : "Οι Ηγεμόνες διαδήλωσαν ότι θεωρούν νομικώς άκυρον και αποκηρυκτέαν παρά των αρχών του Δημοσίου Δικαίου της Ευρώπης πάσαν υποτιθέμενην μεταρρύθμισην πραγματοποιουμένην δια κινήματος ή ανοικτής βίας." Ουσιαστικά αποφασίστηκε η πάταξη κάθε λαϊκού κινήματος στρεφόμενου κατά της έννομης πολιτειακής τάξης. Η αποδοκιμασία της Ελληνικής Επανάστασης εκφράστηκε στο συνέδριο με τη διαγραφή το Αλέξανδρου Υψηλάντη από τον κατάλογο των αξιωματικών της Ρωσίας.
Καποδίστριας και συνέδριο του Λάυμπαχ
Το 1820 και 1821 ο Καποδίστριας συμμετείχε στα συνέδρια του Τροπάου και του Λάυμπαχ. Στα συνέδρια αυτά οι πέντε δυνάμεις συνήλθαν για να αντιμετωπίσουν τις επαναστάσεις στην Ισπανία και την Ιταλία. Ο Καποδίστριας γνωρίζοντας το κίνημα που ετοίμαζε ο Αλέξανδρος Υψηλάντης φοβόταν μήπως η Ελληνική Επανάσταση εκραγεί σε αυτή τη δύσκολη περίοδο από τη διεθνή κατάσταση, εφόσον οι μεγάλες δυνάμεις είχαν αποφασίσει να καταπνίξουν στο αίμα κάθε επαναστατικό κίνημα. Σε αντίθεση με τον αντίπαλο του Μέτερνιχ, τον υποστηρικτή της βίας, ο Καποδίστριας υποστήριζε ότι οι κοινωνικές επαναστασεις έπρεπε να αντιμετωπίζονται με μεταρρυθμίσεις που θα λάμβαναν υπόψη τους τα εθνικά και ανθρώπινα δικαιώματα των λαών. Στα συνέδρια του Τροπάου και του Λάυμπαχ ο τσάρος Αλέξανδρος επηρεασμένος απο το Μέτερνιχ ακολούθησε την πολιτική της Αυστρίας παραμερίζοντας σε μεγάλο βαθμό τον Καποδίστρια. Σστο συνέδριο του Λάυμπαχ ήρθε η είδηση για την επανάσταση στη Μολδοβλαχία. Ο Υψηλάντης απέστειλε επιστολή στο τσάρο ζητώντας τη βοήθεια του. Η απάντηση του τσάρου ήταν η επίσημη καταδίκη της επανάστασης, η απόταξη του Αλέξανδρου Υψηλάντη και η άδεια εισόδου του τουρικού στρατού στις Ηγεμονίες, Παρόλα αυτά ο Καποδίστριας πίεζε μυστικά τον τσάρο να ταχθεί υπέρ των Ελλήνων. Στο δε συνέδριο έδωσε πραγματική μάχη για να μην αποσταλεί βοήθεια προς την οθωμανική αυτοκρατορία και οι ξένες δυνάμεις να κρατήσουν ουδετερότητα. Σε αυτό το πλαίσιο κινήσεων εξηγείται και το τελεσίγραφο που επέδωσε ο ρώσος πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη στο σουλτάνο ύστερα από τον απαγχονισμό του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε' και τις σφαγές των Ελλήνων. Η διαφωνία μεταξύ τσάρου και Καποδίστρια δεν άργησε να εκδηλωθεί. Έτσι το 1822 ο Καποδίστριας υποβάλλει την παραίτηση του
Η πολιτική διαδρομή του Ιωάννη Καποδίστρια
Ο Ιωάννης Καποδίστριας το 1776 στην Κέρκυρα. Ήταν το έκτο παιδί του Αντωνίου Καποδίστρια και της Διαμαντίνας Γονέμη. Και οι δύο οικογένειες ήταν γραμμένες στην "Χρυσή Βίβλο" (LIBRO D'ORO) και έφεραν το τίτλο του κόμη.
Το 1794 σπουδάζει ιατρική και παρακολουθεί μαθήματα νομικής στο πανεπιστήμιο της Πάδοβας στην Ιταλία.
Το 1801 η Επτανησιακή Γερουσία, αναγνωρίζοντας τις ικανότητες του, του αναθέτει την εφαρμογή του πρώτου Συντάγματος της Επτανήσου Πολιτείας.
Το 1807 τα Επτάνησα περιήλθαν στην "προστασία" των Γάλλων για δεύτερη φορά. Ο Καποδίστριας αρνείται όλες τις θέσεις που του προτείνουν.
Το 1808 έλαβε πρόσκληση από τον τσάρο Αλέξανδρο να υπηρετήσει στο υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας. Δέχεται, στοχεύοντας στη βοήθεια που θα μπορούσε να προσφέρει στην απελευθέρωση της Ελλάδας απο την τουρκική δουλεία.
Τη περίοδο 1809-1811 βρίσκεται στην Πετρούπολη, όπου συντάσσει υπομνήματα σχετικά με την κατάσταση στην Ελλάδα για να προετοιμάσει το έδαφος της απελευθέρωσης της.
Το 1811 διορίζεται στην ρωσική πρεσβεία της Βιέννης και διευθυντής του διπλωματικού γραφείου του Ρώσου στρατηγού Τσιτσαγκόφ στο Βουκουρέστι.
Την περίοδο 1813-1814 ως επίσημος απεσταλμένος του τσάρου στην Ελβετία επιτυγχάνει την ενοποίηση της και συντελεί στην σύνταξη και εφαρμογή του πρώτου Συντάγματος της.
Την περίοδο 1814-1815 στο συνέδριο της Βιέννης ο τσάρος τον διορίζει επίσημο πληρεξούσιο της Ρωσίας, υπουργό των Εξωτερικών. Ιδρύει την "Φιλόμουσον Εταιρείαν" και διεθνοποιεί το ελληνικό ζήτημα. Σπουδάζει πολλούς Ελληνόπαιδες σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια προετοιμάζοντας το μορφωμένο δυναμικό για το ελληνικό κράτος.
Τη περίοδο 1816-1819 συμμετέχει σε όλα τα δύσκολα ευρωπαϊκά συνέδρια. Κινητοποιεί τις χιλιάδες του απόδημου Ελληνισμού στη Ρωσία και τις ελληνικές κοινότητες των ευρωπαϊκών χωρών για να διατηρήσουν άφθαρτη την ελληνική ταυτότητα τους. Αγωνίζεται με ισχυρά επιχειρήματα να πείσει τα μεγάλα κράτη για την ανάγκη της ενοποίησης της Ευρώπης και της ισότιμης συμμετοχής και όλων των μικρών κρατών με την παραχώρηση συνταγμάτων και δημοκρατικών δικαιωμάτων. Να μην αποφασίζουν οι ισχυροί για την τύχη των μικρών κρατών, χωρίς τη δική τους παρουσία.
Το 1819 στην Κέρκυρα συναντάται με τους επώνυμους οπλαρχηγούς για το θέμα της Ελληνικής Επανάστασης.
Τη περίοδο 1820-1821 πρωταγωνιστεί δυναμικά στα δυο κρίσιμα ευρωπαϊκά συνέδρια στο Τροπάου και στο Λάυμπαχ. Η Ευρώπη συγκλονίζεται από τα επαναστατικά κινήματα στην Ισπανία και την Ιταλία και με εισηγητή τον Μέτερνιχ αποφασίζουν να τα καταπνίξουν στο αίμα. (Νεάπολη, Πεδεμόντιο). Ο Καποδίστριας αγωνιά για την Ελλάδα. Ο Υψηλάντης αρχίζει το κίνημα στη Μολδοβλαχία και αμέσως ξεσπά η Ελληνική Επανάσταση. Αυστρία και Αγγλία επιμένουν να εφαρμοστεί η ίδια αντιμετώπιση και στην Ελλάδα. Ο Καποδίστριας κατατροπώνει τους συνέδρους με τον συγκλονιστικό διαχωρισμό του απελευθερωτικού κινήματος των Ελλήνων από εκείνα των άλλων χωρών. Αποφασίζουν να μην στείλουν στρατεύματα στην επαναστατημένη Ελλάδα. Τότε "έσωσε την Ελλάδα επαναστάσαν"
Το 1822 υποβάλλει την παραίτηση του στο τσάρο, όταν εκείνος διστάζει ναι βοηθήσει τον αγώνα των Ελλήνων.
Τη περίοδο 1822-1827 εγκαθίσταται στη Γενεύη. Κινητοποιεί την Ευρώπη υπέρ της αγωνιζόμενης πατρίδας του. Ο φιλελληνισμός προσλαμβάνει τεράστιες θετικές διαστάσεις.
Το 1827 η Γ' Εθνική Συνέλευση τον εκλέγει Α' Κυβερνήτη. Ταξιδεύει στο Παρίσι και στο Λονδίνο. Οι Άγγλοι δεν εγκρίνουν την εκλογή του.
Το 1828 φτάνει στο Ναύπλιο και ακολούθως στην Αίγινα, την τότε πρωτεύουσα. Παντού υπήρχε ένα "απέραντον ερείπιον". Στα τρία χρόνια και οχτώ μήνες που τον άφησαν να διοικήσει το νεοσύστατο κράτος και παρά τις τεράστιες αντιδράσεις του "κατεστημένου" πολλών κοτζαμπάσηδων και κυρίως της αγγλικής και αργότερα και γαλλικής κυβερνήσεως δημιούργησε ένα τεράστιο έργο.
Στις 27 Σεπτεμβρίου του 1831 πέφτει νεκρός στα σκαλιά του ναού του Αγ. Σπυρίδωνος στο Ναύπλιο από ελληνικές σφαίρες, της οικογένειας του Μαυρομιχάλη. Το τραγικό σύνθημα όμως το έδωσαν η αγγλική και η γαλλική κυβέρνηση.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)